start

verhalen

van Patricia
oma Ger
oma Nonnon
honden
terugblik, een
  liefdesverhaal
Porsche
Gedeelde
  aandacht
Agosto
kwart eeuw bits
  en bytes
pen en papier
eclips 1999
nieuwe computer
 

van Donatella
Nonna Gina
Nonno Salvatore
La signora
  olandese

zoeken

Marie Louise. “La signora olandese”.

Ze is een mooie vrouw. Als ze langs komt, draaien mannen zich naar haar om, maar ze is bescheiden en doet alsof er niets aan de hand is.
Ze is een liefdevolle vrouw. Je praat graag met haar, je deelt je geheimen met haar. Je kunt je kinderen, je verdriet en je zieke buurvrouw aan haar toevertrouwen. 
Daar op het eiland noemt men haar “la signora olandese”.
De Hollandse mevrouw...

Zij was zestien toen haar ogen die van Antonio ontmoetten.
Hij verdwaalde in die blauwe ogen van haar. Zij vond zichzelf terug in zijn mooie donkere ogen en zijn glimlach.
Toen ze twintig was, maakte zij haar eerste lange reis die drie dagen duren zou, en uiteindelijk daalde ze van de enorme witte boot af en raakte voor de eerste keer de warme grond van het eiland waar zij de rest van haar leven door zou brengen. 
Toen reisden ze nog drie uren met een heel langzame trein begeleid door vijgencactussen en door de zon verbrandde velden.
Een kleine menigte wachtte op de “buitenlandse”. Buitenlanders zag men niet vaak in die tijd en Louise, met haar ongelooflijk vuurrode haar, haar perzik huid en hemelsblauwe ogen, werd als een prinses ontvangen.
“Laat mij haar aanraken!” riepen de oudere vrouwen onder hun donkere hoofddoekjes, blijvende tekenen van rouw. 
Hun door de zon gebruinde handen raakten haar jurk met roze ruitjes aan. Ze droeg een witte stropdasje en beeldschone witte schoenen met hoge hakken. Van ver kon men een kleine roze gestalte zien aankomen, omringd door andere donkere en kleinere.
De kleine optocht liep door de hoofdstraat, de “Corso Vittorio Emanuele” en allen zagen de “buitenlandse “ die Antonio uit Holland meegenomen had.

Het huis van Nonna Gina had voor de bijzondere gelegenheid de zondagsjurk aangetrokken. Ramen waren bijna onzichtbaar zo schoon waren ze. Witte tafellakens en servetten uit Nonna´s huwelijksuitzet werden uit de kasten gehaald, voor de eerste keer kwam het mooie eetservies eindelijk op tafel. Vijf soorten wijn en een vrouwelijke zoete wijn voor de dames werd uit de kelder gehaald. Alles was netjes voorbereid: de maaltijd was klaar, het varken geslacht en geroosterd, de pasta was heel vroeg in de ochtend gemaakt, het gebak, en die lekkere polpette in rode saus die zo verliefd op Louisa werden dat ze opeens op haar maagdelijke jurk belandden.
Na haar eerste lange maaltijd die tot vijf uur in de middag duurde, werd ze naar een kamer gebracht die voor haar klaargemaakt was.
Daar, op het grote en frisse bed dat naar lavendel rook, viel ze in een diepe slaap.

Daar, op het grote bed waar ik jaren later in het midden van de nacht wakker zou worden als ze stilletjes slapen kwam. Ze ging voorzichtig naast me liggen om mijn broer en mij niet wakker te maken.
Ik lag daar met mijn ogen dicht en deed net alsof ik sliep. In de stilte en in het donker van de kamer wachtte ik tot ik haar adem rustig werd en viel dan met dat rustgevende geluid in een diepe en kalme slaap, wetend dat zij naast me lag...

Daar, op het grote bed vertelde zij mij mijn lievelingssprookje toen wij voor een paar maanden bij nonna woonden. De zon kwam door de ramen naar binnen en ik kon haar mooie gelaat zien dat op het kussen naast de mijne lag en bij de klank van haar zachte stem viel ik in slaap.

Daar, op het grote bed zat ik heel verdrietig toen ik bij nonna mijn eerste vakantie alleen doorbracht, zonder haar, helemaal alleen.
Toen de katoenen gordijnen opeens opengingen en het mooie en zachte gelaat van mijn moeder tevoorschijn kwam, dacht ik dat ik aan het dromen was. 
Mijn hart ging open van geluk. Ik zie haar nog naast me zitten met een zachte blik in haar ogen die mij troost brachten. 
Ze had mijn brieven en kaarten meegenomen die voor mijn verjaardag aangekomen waren, en als laatste kreeg ik een mooi pakje. Ja hoor, ze wist mij altijd te verrassen, er zaten drie boeken in van mijn lievelingsserie. 
Ze was gekomen om samen het feest van San Giuseppe te vieren en om mij naar huis te brengen.
Maar mijn hart was al thuis toen ik haar zag.
Zij was mijn zekerheid, mijn hele wereld.
Zij was altijd daar... en ze is er nog.

De foto op mijn bureau is van dit jaar, we zitten samen in een enorme nederlandse klomp en lachen naar de fotograaf.