|
honden
|
De belevenissen van
Nikki en Mara 30 maart 1999: Sinds we wat hekjes geplaatst hebben, mogen de honden gewoon los in de tuin. Soms zijn ze dan niet te vinden, maar na enig gefluit komen ze er meestal aan. Het is dan zaak ze meteen iets lekkers te geven. Sinds ze kunnen rennen en gekdoen in de tuin, is Nikki in huis wat rustiger aan het worden. Wel hebben we ontdekt dat Nikki als we niet thuiszijn als een prinses op de witte bank ligt! We weten nog niet hoe we dat kunnen oplossen. Zodra je het huis betreedt, staat ze je kwispelend op te wachten, je kunt haar nergens op betrappen. Het valt me trouwens op dat als beide honden bij de voordeur op me af komen, dat Nikki de voorrang geeft aan Mara. Die mag me het eerst begroeten. Nikki springt nog wel op, maar ze doet het een stuk minder.
Meestal rijdt ze dan even mee op Mara's rug. Ze is nu zo groot geworden dat ze niet meer
door de spijlen van het bedrijfshek doorkan. Wel vonden we laatst in de achtertuin gaten
onder het hek waar ze nog doorheen kon.
Elke ochtend ontsnapt Nikki uit de keuken. Even springen en de deur is open. Gelukkig plast ze nog zelden (een keer per maand), alleen als ik het echt laat gemaakt hebt 's ochtends (half 9). Helaas is er van uitslapen aan mijn kant nog weinig gekomen. |
Patricia Coors werk of privé |