start

verhalen

van Patricia
oma Ger
oma Nonnon
honden
terugblik, een
  liefdesverhaal
Porsche
Gedeelde
  aandacht
Agosto
kwart eeuw bits
  en bytes
pen en papier
eclips 1999
nieuwe computer
 

van Donatella
Nonna Gina
Nonno Salvatore
La signora
  olandese

zoeken

Gedeelde aandacht

Het zal half 1999 geweest zijn toen ik hem ontmoette. Het eerste wat me opviel was zijn gulle lach. Hij was een vrolijk mens, dat kon je ook zien aan de bewegingen die hij maakte. Als hij in de buurt was dan voelde ik zijn energie al aankomen voordat hij vragend zijn blonde hoofd om de hoek stak. Het was niet eenvoudig om ‘nee’ te verkopen, als hij daar zo lachend stond. 

Voor mij was het een uitdaging om aan zijn wensen tegemoet te komen. Het was een heel nieuw terrein waarop mijn expertise gevraagd werd. Hij wilde een onderzoek doen met 150 Belgische studenten om uit te zoeken hoe ze reageerden op verschillende computerschermen. Heel gedegen en precies had hij de schermen van tevoren in elkaar gezet. Ook de geluidsfragmenten had hij zelf ingesproken en aangemaakt. Van mij werd gevraagd of ik een computer als server wilde inrichten en of ik een website wilde maken. Ook moest ik ervoor zorgen dat er gegevens konden worden bijgehouden, die weer ingelezen moesten kunnen in een statistisch programma. Hij wilde weten hoe lang studenten op een bepaald scherm bleven, voordat ze verder gingen met het programma. Hij had de studenten in vier groepen ingedeeld. Er was een groep die alleen geluidsfragmenten kreeg, een groep met alleen tekst, een groep met geluidsfragmenten en extra uitleg en een groep met alleen tekst en extra uitleg.

Voordat hij kon gaan testen in Gent, hadden we toch menig uurtje samen doorgebracht om problemen op te lossen. Het begon al met het gebruik van de webbrowser. Dit is een programma om op Internet te kunnen rondkijken. De 25 computers hadden een ouder programma dan wij op het werk gebruikten. Dat zou voor problemen kunnen zorgen. En dan was daar ook het administratieve gedoe om studenten toegang te geven tot een bepaalde website. Het was even puzzelen maar we zijn er uit gekomen. Ook waren er problemen met de snelheid van het hele systeem. Voor dat doel moesten we op een gegeven moment de website in tweeën verdelen. Het waren beslissingen, die weer extra werk betekenden en de datum kwam steeds dichterbij waarop de proef zou draaien. 

Er werden rampenplannen ontwikkeld, backups geregeld en getest. Alles leek in orde toen hij naar België vertrok met zijn laptop onder zijn arm. Ik had hem niet vaak zorgelijk gezien, hij kon het meestal goed verbergen achter zijn lach. Maar ik had het gevoel dat hij voor de test best zenuwachtig was. Ik geloof dat het resultaat niet helemaal gebracht had wat het zou moeten brengen. Hij heeft de test overnieuw moeten doen, maar dat was niet met mij.

Ik heb hem daarna niet zo veel meer gezien. Zo af en toe op de trap kwam ik hem nog wel eens tegen. Er blijft gek genoeg altijd wel iets hangen als je met iemand hebt samengewerkt, al is het maar voor zes weken. Nu is hij dan weg. Ik zal hem niet meer zien, misschien op de dag dat hij zijn proefschrift gaat verdedigen. 
Als je al zo lang op een plek blijft werken dan maak je het vaker mee dat je iemand ziet komen en ziet gaan. En al die mensen heb ik op speciale plekjes in mijzelf bewaard. Hij zal door zijn lach en zijn vrolijkheid mijn symbool worden voor iemand die ondanks tegenslagen wel uiteindelijk zijn doel bereikt.

Geschreven ter gelegenheid van het afscheid van Huib Tabbers, Patricia Coors, 27-08-2002