start

verhalen

van Patricia
oma Ger
oma Nonnon
honden
terugblik, een
  liefdesverhaal
Porsche
Gedeelde
  aandacht
Agosto
kwart eeuw bits
  en bytes
pen en papier
eclips 1999
nieuwe computer
 

van Donatella
Nonna Gina
Nonno Salvatore
La signora
  olandese

zoeken

Honden

Voor het eerst sinds we honden hebben, en dat is vijf jaar, gaan we op vakantie. Mijn ouders komen dan in ons huis oppassen. Laat ik de honden even voorstellen. Mara is een vijfjarige Berner Sennenhond met allergie waardoor haar vacht er kaal en dof uitziet. Nikki is een bijna vier jarige Appenzeller Sennenhond.

En nu hebben we een probleem. Want hoe vertel ik mijn ouders dat die lieve levendige honden als ze andere honden zien opeens veranderen in woest blaffende gevechtsmachines? Hoe vertel ik ze dat ze het ene moment netjes aan de riem lopen en dat ze het volgende moment je armen uit de kom kunnen rukken omdat ze iets interessants geroken hebben? Hoe kan ik ze uitleggen dat als Mara een plasje doet, Nikki daar als de kippen bij is om ook haar geurtje achter te laten? En omdat Nikki’s riem wat korter is, zullen ze daar bedacht op moeten zijn, anders worden ze zó omver gelopen. Ik kan mijn ouders natuurlijk vertellen dat je Nikki in bedwang kunt houden door de leren wurghalsband omhoog te schuiven tot net achter haar oren en haar dan als het ware “op te hangen”. En Mara hoef je alleen maar wat eten voor haar neus te houden om haar te laten luisteren. Zal ik ze dan ook meteen de wandelroutes uitleggen, waar ze wel en niet kunnen loslopen? En als ze loslopen dat de honden je dan helemaal niet in de gaten houden en gewoon hun eigen weg gaan?
Zal ik vertellen welk huis welke honden heeft. Dat de bouvier op de boerderij met de schapen achter hoog draad zit en alleen maar gevaarlijk blaft? En dat de twee mannelijke Kovacs bij het witte landhuis naar mij niet blaffen maar wel naar anderen? Dat ze dolgraag zouden willen snuffelen aan onze teefjes maar dat een schrikdraad langs het landgoed hen dat verhinderd?

En zal ik dan ook vertellen van de rottweiler van de villa met zwembad op de buitenste hoek van het industrieterrein waar wij wonen? Dat zij hijgend en blaffend achter de coniferen heen en weer rent van hek tot hek en dan hysterisch omhoog springt? Dat onze honden daar soms tegen blaffen? En op die korte wandeling langs al deze honden zijn er nog meer gevaren. Kleine konijntjes in het veld achterna rennen is de grootste hobby van Nikki. Zij is dan verbazingwekkend snel als zij tussen de nieuwe kerstbomenaanplant richting dennenbos stuift. Als je Mara op dat paadje tussen de boerderijen, langs de historische wal, loslaat zal zij naar het hoge gras rennen om dan midden in het veld op haar rug te gaan draaien. Zo kan zij de jeuk verminderen. Het liefst gaat zij dan ook sierlijk door dat hoge gras haar rondjes draaien voordat ze gaat poepen. Ik moet ook niet vergeten te zeggen dat Mara haar pas gaat versnellen en daarbij gaat hijgen als ze aan de riem zit, als ze moet poepen. Nikki daarentegen gaat langzamer lopen voordat ze haar rug kromt om haar grote boodschap te doen. Zal ik mijn ouders dan ook maar meteen vertellen dat als Nikki veel gras heeft gegeten, zo’n grassprietje met een restje darminhoud nog in haar poepgaatje blijft steken? En dat je dan een weegbreeblad of een eikenblaadje moet pakken om de grasspriet eruit te halen?

Zal ik dan ook maar meteen vertellen dat als Nikki langs de wei met de 6 verschillende koeien loopt er altijd tegen blaft? En dat ook schapen niet veilig zijn? Alles wat anders is, in de straat of op een bosweg, daar zal Nikki op reageren. 

En ook als je rustig achter in de tuin zit, dan zullen de honden reageren op paardenhoefgekletter, hoge kinder-, harde mannen- en gillende vrouwenstemmen. Vrachtwagenchauffeurs die te dicht bij het huis komen worden ook meestal onthaald door Sennengeblaf. Hoewel er een hekje is tussen het bedrijf en onze tuin, is het niet stevig genoeg. Het kan dus zijn dat de honden ontsnappen. Ze zullen altijd terugkomen, ze hebben beide een penning aan de halsband, die als een belletje fungeert zodat je ze in een donker bos kunt traceren. Mara heeft na een ontsnapping meestal ergens eten gevonden en Nikki zal wel ergens tegen een hond zijn gaan blaffen.

Zou het helpen als ik aan mijn ouders vertel, dat ze de honden niets te snoepen moet geven? Zelf houden wij ons daar ook niet aan. Zouden zij misschien wel weerstand kunnen bieden aan die lieve oogjes en de spontane kunstjes, die ze vertonen? Ze kunnen allebei rondjes draaien door in zithouding “twist” te roepen. Ze kunnen pootjes geven, “af” gaan en zitten. Als mijn ouders een beetje streng zouden zijn, dan zouden de honden kunnen reageren op “nee”, “blijf” en “in de mand”. 

Maar hoe vertel je dan dat ’s avonds als je eindelijk op de bank zit, de honden ook aandacht willen? Mara wil dan meestal geaaid worden, ook Nikki kan haar kop op je schoot leggen en je dan zo lief aankijken, dat je dan automatisch gaat aaien. Soms komt Nikki met een bal of met een dik touw aanlopen, dan moet je gooien of trekken. Als de honden samen spelen, gaat dat meestal gepaard met veel herrie. Daar moet je dan wel tegen kunnen. Ook als je iemand een kus geeft, denken ze dat er ruzie komt, en met name Mara kan daar niet tegen, tegen ruzie bedoel ik. En als je buiten in de tuin zit en het is lekker warm, dan wil Mara meestal naar binnen, waar het koel is; ze gaat dan tegen het raam tikken met haar poot. Als Nikki bij mij is, dan loopt ze me overal achterna, ben wel benieuwd wie zij gaat “adopteren”. Sinds de verbouwing van de keuken durft zij ook de kelder in. Naar boven lopen zal Nikki alleen maar doen uit verveling of nieuwsgierigheid. Ze mogen dat beslist niet doen, en ik hoop voor mijn ouders dat ze ’s nachts niet wakker worden van een jankende hond die de slaapkamer in wil, als het onweert. En dat ze dan geen aandacht moeten schenken aan het beest?

Zal ik ze ook vertellen dat ze met vieze poten thuiskomen als ze in het bos gewandeld hebben? En dat ze dan het liefst op het witte kleed gaan liggen? Dat de keuken dan vol ligt met los zand en dat de zomer een tijd is van verharen, zodat je overal de haren terug zult vinden? En dan bedoel ik overal. En dat je soms uitglijdt over de kwijl op de keukenvloer. Of omdat ze hun bek niet kunnen afvegen als ze drinken, je met je schone sokken opeens in gemorst water stapt?

Nee, het lijkt me verstandig dat ik hen dit allemaal niet vertel. Straks krabbelen ze nog terug en moeten we onze viervoeters nog naar het pension brengen. Het zijn nog jonge mensen, die 12 kleinkinderen en 2 achterkleinkinderen tot nu toe hebben “overleefd”. Het zal zo’n vaart niet lopen. Ik denk dat ik ook maar niet zal zeggen, mocht Nikki loops worden, dat ze het witte kleed naar de kelder moeten brengen, en dat ze Nikki best mogen aansporen zichzelf beter te verzorgen?
Ik denk dat ik mijn ouders wel kan vertrouwen, anders had ik maar gewoon thuis moeten blijven.

Patricia Coors, hondenbaas, 28 juli 2002