verhalen
van Patricia
oma Ger
oma Nonnon
honden
terugblik, een
liefdesverhaal
Porsche
Gedeelde
aandacht
Agosto
kwart eeuw bits
en bytes
pen en papier
eclips 1999
nieuwe computer
van Donatella
Nonna Gina
Nonno Salvatore
La signora
olandese
Nonna Gina
Zij is bij mij op bezoek gekomen, verleden nacht, voor de eerste keer. Wij liepen samen door de zonovergoten straat, mijn arm om haar hals, haar ogen half dicht door het vele lachen. Zij lachte van harte Nonna Gina...
Zij had een zus, een broer en tenminste acht stiefbroers. Toen bezuinigde men niet op kinderen. Zij en haar zus die ik, uit discretie, Maddalena noemen zal, leefden met hun stiefmoeder, die niet gemeen was zoals de stiefmoeders in oude verhalen.
Gina leerde, toen ze nog een kind was, de huishouding bij een rijke mevrouw. Jaren later, toen zij de ramen van de salon van het mooie herenhuis waste, werd ze verliefd op een paar groene ogen, die aan een jonge koperhandelaar behoorden. Hij kwam met zijn kar langs, om zijn koperwerk te verkopen ter gelegenheid van de beschermheilige Giuseppe, die in die dagen gevierd werd.
Toen hij haar, achter de deur van de grote keuken, die nog de geur van verse koffie had, voor de eerste keer kuste toen zij haar maandelijkse regel had, bleef zij drie nachten slapeloos in haar bed woelen, denkend dat haar buik in een paar maanden zo dik als een watermeloen zou worden.
Maar die kus was niet gevaarlijk geweest. Toen hij, mooi als een engel, haar nogmaals kuste, achter dezelfde keukendeur, vroeg Salvatore, omdat dat de naam was van de mooie koperhandelaar, haar om zijn bruid te worden.
Uit deze liefde, werden zes kinderen geboren, de eerste werd Antonio genoemd en zou mijn toekomstige vader worden in 1964.
Nonna Gina had een eenvoudig leven, zoals alle mensen in die tijd, geen televisie en geen schoonheidswedstrijden.
Haar grootste plezier was om naar de rivier te gaan, samen met vriendinnen en de andere vrouwen van het dorp en daar te babbelen en te lachen tijdens het wassen zonder op de tijd te letten. Ze gebruikten as als zeep op de witte lakens, die gedroogd werden door de zon, daar langs het water van de rivier. Toen had men tijd genoeg. Zij hadden nog niet ontdekt dat je op tijd ook kon “besparen”.
Stromend water hadden ze toen ook niet.
Zij haalde het water wat ze in het huis nodig had, aan een bron een paar kilometer verder weg. Zij had de hele middag nodig om het water daar te gaan halen. Zij liep de heuvel af naar de bron toe, met haar amfora, die op een opgerold stuk stof op haar mooie donkere hoofd stond. Met één hand de amfora ondersteunend en de andere op haar heup, zo liep zij met de andere jonge vrouwen als een groep elegante en trotse vogels. Hun slanke schaduwen op de nog niet geasfalteerde weg, vergezelden hen en volgden hen op de terugweg een paar uren later. Het dal was nog vol van hun vrolijk gelach.
Toen ze jaren later stromend en warm water kregen, ging Nonna Gina gewoon op de oude manier door en waste alles met koud water. “Koud water zuivert beter”, zei ze. Haar handen werden in de loop van de jaren steeds krommer, maar haar geest kromde niet.
Zij hadden geen vloertegels en in de zomer liepen ze zonder schoenen op de frisse en koele leemgrond. Hun slaapkamer rook naar kruidnagel en anijs waarmee Salvatore de gerookte hammen kruidde, die aan het plafond van de slaapkamer hingen als bizarre lichtkronen.
Haar stem kon men tot het einde van de straat horen als zij tegen mijn opa schreeuwde, wanneer hij zijn geld aan de dagelijkse malvasia had uitgegeven.
Zij hadden vaak ruzie, maar tegen de avond hoefde hij haar alleen maar met zijn slimme groene ogen aan te kijken en de vrede was hersteld, waarna ze allebei in lachen uitbarsten.
De deur van de binnenplaats was overdag altijd open, en als iemand binnenliep, mijn oma roepend, nodigde zij de betreffende gast, schreeuwend naar binnen. Zij spaarde haar stem ook niet. Dat “sparen” zat er helemaal niet in. Als de gast binnen was, liet Nonna Gina alles liggen, al was het de afwas, de bezem, of wat dan ook. Dan maakte zij een kopje sterke koffie en zaten ze daar een paar uren te kletsen, in de winter voor de open haard en in de zomer buiten in de schaduw.
Nee, op tijd werd niet gespaard, want Nonna blijkt wel tijd genoeg te hebben om te kletsen.
Toen ik nog een kind was, dacht ik dat ze rijk waren, want de zakken van mijn oma´s schort, die om haar drie of vier rokken vastgebonden was, zaten altijd vol met munten. De zakken van mijn opa ook.
Iedere keer als hun handen in die zakken verdwenen, kwam er altijd een stapeltje munten te voorschijn, die aan ons, begerige kinderen, voor een ijsje uitgedeeld werd.
En als wij terug naar huis moesten, wat ongeveer een uur rijden met de auto was, haalde Nonna ook van alles uit de kast, brood, een heel stuk varken of lamsvlees, lamskopjes, varkenspootjes, lamspootjes, fruit, chocolade en een paar grote flessen rode wijn. De kast bleek in mijn kinderogen, net zoals de zakken, geen leegte te kennen.
Soms komt zij op bezoek in mijn gedachten of in mijn dagdromen. Dan zie ik
haar zitten op de houten stoel buiten op het binnenplaats, haar blauwe hoofddoekje netjes om haar hoofd gebonden, en haar stralende slimme ogen kijken naar mij. Haar ogen, die net als die van een kind, soms een beetje ondeugend konden zijn.
Donatella, 25-07-2002