Een man wil een schilderij ophangen. Hij heeft wel spijkers, maar geen hamer. Zijn buurman heeft er wel een. Dus besluit de man naar hem toe te gaan om die hamer te lenen. Op dat moment begint hij echter te twijfelen: stel je voor dat de buurman zijn hamer niet wil lenen? Gisteren groette hij me ook al zo vluchtig. Misschien had hij haast. Of misschien deed hij alleen maar alsof en heeft hij iets tegen mij. Wat dan? Ik heb hem nooit iets gedaan; wat denkt hij wel. Als iemand gereedschap van mij zou willen lenen, zou ik het hem meteen geven. Waarom hij dan niet?

Waarom zou iemand zijn medemens niet zo'n eenvoudige dienst bewijzen? Mensen als die vent maken je het leven zuur. En dan verbeeldt hij zich nog wel dat ik afhankelijk van hem ben. Alleen omdat hij een hamer heeft. Nu is de maat toch echt vol.

En dus stormt hij naar de buren en belt aan. De buurman doet open, maar nog voor hij "Goedemorgen" heeft kunnen zeggen, schreeuwt de man hem toe: "Je mag je hamer houden, pummel!".

uit: Geluk is ook niet alles, een handleiding voor ongelukzoekers van Paul Watzlawick